Hij had al vijfentwintig jaar lang een mooie loopbaan. En voor de buitenwacht, zelfs voor mensen die hem redelijk goed kenden, was er geen enkele reden om aan te nemen dat die loopbaan zich niet verder zou ontwikkelen. Hij was immers goed in zijn vak, lag goed bij de mensen van zijn afdeling  en binnen de organisatie waar hij werkte. En toch liep hij al een tijdje rond met het gevoel dat er iets niet meer klopte.

In het begin waren de signalen heel vaag. Af en toe eens een dag waarin hij wat minder zin had. Maar door zich dan wat te richten op concrete taken kon hij dat gevoel makkelijk negeren. En ach …. de volgende dag ging het vaak weer prima.

Later kwamen er ook wat lichamelijke ongemakken. Wat vaker hoofdpijn, wat langer moe. Maar geen idee wat er aan de hand was. Op het werk veranderde er, bijna ongemerkt, wel wat in zijn verhouding met de directeur, de management-teamleden en de medewerkers op zijn afdeling. De contacten werden anders. Met sommigen wat dieper, terwijl de contacten met anderen stroever werden. Het leidde zo af en toe tot flinke botsingen.Maar wat er nu echt aan de hand was …………

Totdat een naaste collega hem rechtstreeks confronteerde met een even simpele als doeltreffende vraag. “Je bent er wel, maar ben je er wel echt ?”

Deze vraag zette hem aan het denken. Het klopte. Hij herkende de matheid die hem steeds vaker overviel nu opeens als afwezigheid. En tegelijkertijd zag hij ook scherp de momenten waarop hij wel alert en aanwezig was. En die momenten hadden vaak niets met de inhoud van zijn werk te maken. Langzaam drong het besef door dat hij niet meer op de goede plek zat. Ook gebeurtenissen en signalen van buiten zijn werkomgeving vielen nu op hun plek. Het was klip en klaar dat zijn hart ergens anders lag. Waar precies wist hij nog niet en al helemaal niet wat dit zou gaan betekenen voor de plek die werk had in zijn bestaan. Hij had een aantal losse puzzelstukjes in handen, er miste er ook nog een flink aantal en hoe de puzzel uiteindelijk in elkaar zou passen, wist hij niet.

Een jaar later vond hij, met hulp van een coach, uiteindelijk de plek waar hart en werk weer samenvielen. Hij bruist weer.

Jan Olijve

Wandelgezel