Zo ook laatst: IJverig gingen de deelnemers aan het werk. De kaarten kwamen op tafel. Ze legden hun rijtjes en daarna werd verzocht om de kaarten, die niet waren gebruikt, door te geven en in de volgende stapel te kijken of daar iets belangrijkers bijzat. Zo ging het nog twee keer en wat bleek? De deelnemers waren toch vooral trouw gebleven aan hun eerste keuze. Weer wat geleerd over de menselijke geest. Ook de transferperiode, waarin ze bij de buren mochten graaien, leverde nauwelijks nieuwe keuzes op. Hadden we de kaarten anders verdeeld, dan was er misschien een heel ander thema voor een ieder naar voren gekomen?

 

Mijn stelling is nu: Trouw is een sterke motivator; blijkbaar staan de deelnemers pal achter hun keuze en doordat die keuze zo is verdedigd tegen nieuwe invloeden, zal die trouw (of is het eigenwijsheid?) in combinatie met de eigen verbeelding voor een gemotiveerd leerproces zorgen. 

Kaj Reker, trainer en coach.